Hoe werden wij vroeger eigenlijk zindelijk?

Standaard

Ik beschrijf hier mijn ervaring en ben benieuwd naar die van jullie! Wij moeders voelen ons zo snel aangevallen (ik ook hoor!) als iemand iets anders doet. Dat is niet beter of slechter. Alleen anders! Ik wil met deze blog niemand aanvallen… Ik wil heel graag ervaringen delen! Dus vertel in een reactie hieronder je verhaal. Zodat we als (groot)moeders van elkaar kunnen leren.

Toen ik baby was, gebruikte mijn moeder volgens mij gewoon nog katoenenluiers. Ik kan mij dan heel goed voorstellen dat je niet wacht tot je kind drie is met zindelijkheidstraining. Volgens mij waren “vroeger” de meeste kinderen zindelijk op hun tweede. Dus daarvoor begon je al met zindelijkheidstraining…

Wat hoor ik nu steeds?

  • “Een kind kan pas zindelijk worden vanaf twee, daarvoor moet je er niet aan beginnen”.
  • “Wacht met het potje tot je kind zelf aangeeft wanneer die moet”.
  • “Pas op! Als je te vroeg begint met zindelijkheidstraining kan hij terug vallen!”
  • “De luiers van tegenwoordig zijn zo goed, dat een kind het pas later leert.”
  • “Een kind kan pas zindelijk worden als hij de woorden: poep, plas of wc kan zeggen.”
  • “Het is cultureel afhankelijk. Zit in het DNA of zo. Kinderen uit China zijn al met 1,5 zindelijk.”

Ik wist niet beter
En tja, ik wist eigenlijk niet anders. Ik ben zelf de jongste spruit thuis. Ik heb dus nooit gezien hoe je een kind zindelijk maakt. Maar meneertje Normaal en ik vonden het toch wel vreemd dat vroeger de kinderen veel eerder zindelijk waren.  Onze (groot)moeders waren toch niet heel anders dan dat wij nu zijn? Welke kennis is verloren gegaan?

Ik ben blij dat ik zelf geen luier draag
Waarom zo lang in de luiers laten lopen als dat niet nodig is? Ik zou het best fijn vinden als ik die poepbroeken niet meer hoef te verschonen. En voor kleine Smurf lijkt het me ook wel prettig, niet meer met zo’n nat ding rondlopen. Misschien zijn de luiers tegenwoordig wel goed, maar ja, zonder lijkt mij nog altijd prettiger.

Het potje leuk maken
Daarom gingen we een poosje terug onze Smurf alvast op het potje zetten. Gewoon, 1 keer per dag tijdens het tandenpoetsen. De eerste twee keer vond hij er niks aan. Maar we hielden vol! We maakten het gezellig, vermaakten hem een beetje. Want lang stilzitten voor iemand van nog geen 1,5 is best moeilijk.

Vaker, maar wanneer is handig?
Na een poosje zette ik hem wat vaker op het potje. Niet echt een regelmaat. Want tja, wanneer moet dat joch eigenlijk? Geen idee. Af en toe was het raak!

Kinderspel??
Toen las ik een boekje uit de bieb. “Zindelijk maken is kinderspel”. Een heel simpel en heel logisch boekje eigenlijk. De schrijfster geeft aan dat je een kind zindelijk kunt maken zodra ze kunnen lopen en zitten. Nou, onze smurf is al wat groter, zou dat uitmaken?

Wat bleek? We hadden de eerste stappen al logisch genomen. Eerst 1 keer op het potje, dan wat vaker. En het vooral leuk en gezellig houden op het potje. Ik dacht, de stap erna, zindelijk worden… zou dat kunnen? Want tja, hij is net 1,5… en als je iedereen om je heen moet geloven kan dat niet. Hij moet het immers zelf aangeven? Maar hoe kan hij wat aangeven als hij het niet kent…

We proberen het gewoon
Waarom niet proberen? Nu zetten we hem na elke maaltijd/tussendoortje/drinken op het potje. En voor en na het slapen.

Gaat het zo snel??
De eerste dag deed hij zijn behoeften tussen de potjes door. Dus mooi, net als anders in de luier. Maar dag twee! Ongelooflijk! De hele ochtend droog!!! Na het ontbijt een mooie drol. Na de koffie (hij natuurlijk niet…) loopt hij zelf na het potje en doet een plas. Wat!! Gaat dat zo snel??? Ging dit per ongeluk of snapt hij het al? En voor het middagslaapje weer in het potje plassen. Het ging helemaal goed. Is hij dan echt zo snel zindelijk?

Beetje geduld
Ik kon het niet geloven. Zou het echt zo eenvoudig zijn? Gewoon met regelmaat op het potje zetten. En blijven ze dan droog? We zijn inmiddels een paar dagen verder, en de luier blijft niet altijd droog. Wat wil je ook. Maar elke drol die in het potje beland, die hoef ik niet te verschonen!

Hoe lang zou het duren voordat kleine Smurf zindelijk is? Geen idee. En ach, het maakt ook niet echt uit.

Zelf aangeven
Maar ik weet wel dat ik blij ben dat ik niet heb gewacht tot kleine Smurf zelf aangeeft dat hij moet plassen. Want tja, als hij niet anders weet dan een luier. Hoe kan hij het dan aangeven? Nu weet hij dat er een andere optie is. Namelijk het potje!

Luier afdoen
Ik ben zelf geloof ik nog niet zover dat ik de luier af durf te doen. Ben eerlijk gezegd een beetje bang voor de troep. Maar ja, zeg ik dan tegen mijzelf, ongelukjes gebeuren ook als ze wat ouder zijn…

Nieuwsgierig
Omdat ik totaal geen ervaring heb met zindelijkheidstraining (klinkt mij trouwens zwaar in de oren) heb ik ook geen idee hoe lang dit duurt. Als ik het boekje mag geloven kun je met een half jaar uit de luiers zijn. Ik weet het niet… we wachten af. Tot die tijd zorgen we gewoon dat het potje voor kleine Smurf een leuke bezigheid is.

Jullie ervaring?
Hebben jullie ervaring met zindelijkheidstraining? Wanneer begonnen jullie er mee? Hebben jullie handige tips?

Ik wist niet anders dan dat je daar met 2 a 3 pas mee begon. Het kan ook anders weet ik nu. Nu ben ik alleen wel benieuwd naar positieve en negatieve verhalen van zindelijkheidstraining met 1,5. Want positieve ken ik nu alleen uit het boekje. En negatieve verhalen zijn alleen via-via.

Tjonge, wat een verhaal heb ik getikt. Ik ben benieuwd naar jullie mening en ervaring. Net als alle andere moeders ben ik op zijn tijd wel onzeker. Doe ik het wel goed, doen anderen het niet beter? En als je dan overal leest dat vroege zindelijkheidstraining “schadelijk” kan zijn voor je kind… (lijkt me trouwens een beetje overdreven). Nou ja, soms lijkt het alsof je het nooit goed doet in de ogen van een ander(e moeder). Dat is onzin! We doen ons best! En daarom ben ik ook benieuwd naar jullie ervaring. Gewoon, om ervan te leren.

»

  1. Volhouden!🙂 Lekker als die luiers de deur uit kunnen.

    Hier was de kleine spruit nog net geen 2,5 en helemaal zindelijk (dus ook ’s nachts). Begonnen met af en toe voor de TV op het potje zetten. Daarna (hij heeft een redelijk vast plas/poepschema, heel handig :-)) op vaste tijden op het potje. Thuis liet ik m vaak in z’n onderbroek rondlopen (als er geen bezoek was, we hebben overal laminaat en het was begin van de zomer). En uiteindelijk naar een paar weken was hij overdag klaar met luiers. (dus hier gelukkig geen half jaar…)
    Spruit vond zelf dat hij ’s nachts ook geen luiers meer om hoefde, maar ja hij was ’s nachts nog niet droog geweest. Tot ik m beloofde dat zodra dat gebeurde hij geen luiers meer om hoeft. En wat denk je prompt de volgende dag een droge luier🙂. Dus die luiers zijn de kast in vertrokken (en inmiddels naar zolder).
    Heb ook nog een boekje gehad over Huppel op het potje. Omdat je nog wel eens hoort dat kinderen niet op een potje/wc durven te poepen, maar daar heeft mijn kind gelukkig nooit last mee gehad.
    Hij heeft een tijdlang gebruik gemaakt van het potje en we zijn op een gegeven moment overgegaan naar de wc met brilverkleiner. Kort gebruikt, want niet iedereen heeft zo’n ding in huis en je sleept m ook niet overal mee, tenminste ik niet😉.

    Ik denk alleen wel dat er geen een kind hetzelfde is en dus de manier van zindelijk krijgen ook niet.
    Onze spruit heeft vanaf de eerste vieze luier er een hekel aan gehad om in die luier te blijven, ik denk dat dat ook wel heeft geholpen.

    Nu ruim een jaar verder gaat het hartstikke goed (en heus er gebeuren af en toe, heel af en toe, heus nog wel eens ongelukjes) dus we zullen zien of er ooit een terugval komt. Maar om het daarvoor uit te stellen tot ze ouder zijn….zou het niet doen😉. Bleeegghhhh poepluiers :-S.

  2. Hoera voor kleine smurf, wat fijn dat het zo goed gaat. En zoals je jouw aanpak beschrijft, gezellig, zonder dwang en zonder hem onder druk te zetten, ik kan me niet voorstellen dat dat schadelijk is.

    Onze grote meid heeft nog nooit op het potje geplast. Van de zomer liep ze zonder luier en kon ik haar plasjes opdweilen, blegh. We zetten haar een paar keer per dag op het potje, lezen boekjes over zindelijk worden, ik heb haar (hoe fout ook) een kadootje beloofd voor de eerste potjes-plas, maar het schiet dus nog niet op. Poep is af en toe raak. Dan zien we dat ze bezig is met persen en zetten haar gauw op de pot. Het interesseert haar ook echt niet, een doorgelekte plasluier, een poepluier waar ze de hele nacht in gelegen heeft en die de volgende ochtend aan haar billen zit vastgeplakt, je hoort haar niet piepen. Dat helpt niet echt…

  3. Hoi Anneloes en Petra,

    Dank je voor jullie reacties. Nu wij er zelf mee bezig zijn, vraag ik natuurlijk in mijn omgeving. En ik merk wel, net zo veel verschillende kinderen als verschillende ouders.
    Als een kind hekel heeft aan een poepbroek dan is het denk ik wel een stuk eenvoudiger. Als dat niks uitmaakt.. tja, waarom zou een kind dan lastig doen?
    Onze Smurf geeft niet aan dat hij een poepbroek heeft. Wel vindt hij het verschonen daarvan vervelend. En na het potje wil hij maar wat graag weer een luier om.

    Voor ons was de eye-opener om je kind na elke maaltijd (ook tussendoortjes) op de pot te zetten. Of ongeveer een kwartier erna. Toen was het opeens veel vaker raak!

    Wij blijven maar volhouden, want ik heb het idee dat het elke dag wat beter gaat🙂. Ook erg fijn trouwens dat meneertje Normaal en ik er samen achter staan. En dus allebei de tijd nemen om af en toe bij het potje te gaan zitten en bijv. een boekje te lezen.

  4. Ha, hier dan iemand van ‘vroeger’, de tijd van de katoenen luiers.
    Ik begon met het potje als ze net gingen zitten. Dan is zitten nog leuk … Wij ernaast, met een boekje of ander speelgoed. Goed luisteren en als je dan wat hoort: “hoor, ik hoor wat”, o.i.d. Daarna samen in het potje kijken, prijzen, aankleden, en onder luid gejuich (haha) het potje legen in het toilet. (Hierop heb ik ook wel verhalen gehoord dat het kind dat juist niet leuk vond, hebben ze net wat gepresteerd en wordt het weggegooid).
    Onze kinderen waren heel vroeg zindelijk, de oudste had in ieder geval op het eerste verjaardag geen luier meer om. De andere kinderen waren iets later, maar met anderhalf zeker zindelijk.
    ’s Nachts kwam wat later, ik weet het niet eens meer precies.
    Maar het neemt veel tijd, je moet er geduld voor hebben.
    Ook opletten of het kind signalen geeft … onze oudste was 11 maanden toen ik met haar op visite was. Ze was heel vervelend en lastig, iets wat ik niet van haar kende. Dan maar naar huis en wat bleek: ze wilde op het potje, ze had een grote plas.
    Dit is mijn verhaal, in ieder geval wat ik me nu herinner.
    Leuk om op zo’n manier nog regelmatig wat van jullie te horen.
    Doeg, tot ziens!

  5. Ik heb ook wel eens het idee dat zindelijkheidstraining niet meer belangrijk wordt gevonden. Ik heb het pas nog besproken op het consultatiebureau. “Komt vanzelf”, zei de verpleegkundige. Hoezo komt vanzelf? Als een kind niet wil slapen adviseren ze slaaptraining, wil je kind niet eten, dan komen ze met allerlei adviezen, maar zindelijkheid “komt vanzelf”? En laatst las ik in de krant dat kinderen steeds later zindelijk worden: ra ra hoe zou dat komen?. Lieve jongste dochterlief, ook jij gaat vanavond op het potje. En dan ben ik benieuwd wie er het eerste zindelijk is: jij of je grote zus.

  6. @petra succes! Want idd het komt vanzelf, en ze moeten het zelf aangeven? Maar we leren de kinderen toch ook eten, helpen met de eerste stapjes en we zoeken (geschikt) speelgoed waarmee ze zich kunnen ontwikkelen? Waarom niet helpen bij het zindelijk maken. Het ene kind zal het misschien wat sneller doorhebben dan een ander. Want tja, dat is met alle dingen. Kinderen ontwikkelen zich nou eenmaal anders en op een ander tempo.

    Succes met het proberen, maak er een feest van. Onze smurf wil nu vaak niet van het potje af. Er zit nog niks in, de puzzel is nog niet af, ik wil nog een boekje lezen…etc🙂

  7. Pingback: Alleen de succesverhalen « Mevrouw Gewoontjes

  8. Je kan vanaf de geboorte beginnen met een potje. Google maar eens op de babyzondelijkscommunicatie. Bijna in de hele wereld doen ze het zo. Luiers zijn eigenlijk maar gek en ontzettend milieuvervuilend. Je maakt je kind afhankelijk, net als een fopspeen. Het hoeft allemaal niet. Je kind geeft zelf aan wat hij moet doen, je moet het alleen zien en herkennen en erop reageren.

    • Hoi Elise,
      Heb je zelf ervaring met het zindelijk maken van een baby?
      Ben ik wel nieuwsgierig naar? Het lijkt mij toch best lastig hoor…
      Ik geloof zeker dat je met tijd en aandacht een kind vroeg zindelijk kunt krijgen. Mij lijkt me het lastigste dat je te maken krijgt met ongelukjes. Of valt dat mee?

      Ik ben benieuwd naar je ervaring!
      Groetjes mevr. Gewoontjes

  9. Wij hebben het geprobeerd toen onze dochter net 2 was, maar ze begreep er echt nog niets van. Gewoon nog een paar maandjes gewacht en nu gaat het best goed. Gelukkig is er op internet genoeg informatie te vinden, bijvoorbeeld op http://www.zindelijkmaken.nl . Uiteindelijk met veel geduld worden ze vanzelf zindelijk.

    • Onze smurf is inmiddels ook helemaal zindelijk. Een paar maand na het twee zijn…
      Ik moet bekennen dat dat wel heerlijk is. Zeker met dit super warme weer. Want die luiers zijn dan zweet dingen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s